Boek Nederlands

Cocaïne : roman

Cocaïne : roman

Genre:
In het hoofd van de schrijver met liefdesverdriet ontstaan, al slenterend door Moskou, allerlei fantasiee͏̈n, waarbij waan en werkelijkheid door elkaar lopen.
Titel
Cocaïne : roman
Auteur
Aleksandr Skorobogatov
Vertaler
Rosemie Vermeulen
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Russisch
Uitgever
Amsterdam: Cossee, © 2017
301 p.
ISBN
9789059367135 (paperback)

Besprekingen

Van het kastje naar de muur

Roman. Aleksandr Skorobogatov zet alle sluizen open in zijn nieuwe surrealistische roman Cocaïne, met een verhaal dat zich constant in de eigen staart bijt. Om de lezer opzettelijk tegen de haren in te strijken?

Met zijn onbeschroomd zwart-romantische roman Portret van een onbekend meisje (2015) raakte Aleksandr Skorobogatov (°1963) een gevoelige snaar en werd hij prompt uitgeroepen tot een ontdekking van formaat. De verzengende kracht van de eerste liefde is vaak beschreven, maar Skorobogatovs kruising tussen Nabokovs Lolita en Salingers The Catcher in the Rye maakte veel indruk. Midden in Antwerpen woonde sinds de jaren 90 zowaar een begaafde en gedreven Russische schrijver. Dat Skorobogatov voor geen gat te vangen is, bleek ook al uit zijn decadente (heruitgegeven) debuut Sergeant Bertrand.

Toch zullen lezers die tuk waren op eerder werk van Skorobogatov zich bij zijn nieuwste worp in de haren krabben. In slapstickroman Cocaïne viert de ontregeling en de onvoorspelbaarheid hoogtij en worden we in elk hoofdstuk van het kastje naar de muur gestuurd.

Hoofdfiguur Sasja - een Moskouse 'schrijver-humanist' - verlaat op de eerste blad…Lees verder

Briljant ouwehoeren

Roman. Is dit een roman of een grap? Cocaïne van Aleksandr Skorobogatov heeft iets van allebei. Maar het is vast en zeker een rollercoaster.

Als dit een grap was, wie maakte ze dan? Deze zin in Cocaïne, de derde roman van de naar Vlaanderen geëmigreerde Rus Aleksandr Skorobogatov, gaat over een stofzuigerverkoper, een romanfiguur bij uitstek. Maar hij geldt net zo goed voor de hele roman, die één grote grap is met, zoals het een goede grap betaamt, scherpe randjes en bittere tonen. Zwart absurdisme, zoals dat in de Russische literatuur is geperfectioneerd.

Wie is de hoofdpersoon in de roman? Ach, wat een slechte, suffe vraag! Er is een man, die zichzelf schrijver-humanist noemt, in Moskou woont, in de steek gelaten is door zijn jeugdliefde, verlaten door zijn echtgenote voor een militair in uniform, en misschien vader is van een jongen of een meisje. Geregeld slaat hij het hoofd in van iemand die daarna toch weer ongehavend opduikt, of ziet dat voor zijn ogen gebeuren, en daarvoor mag hij de Nobelprijs voor de Vrede komen ophalen in Stockholm. Kortom, hij verzint all…Lees verder

Cocaïne

Eerste zin. Het kind lag te huilen en te spartelen in zijn omgewoelde bed, sloeg met zijn hoofd tegen de houten wand van het ledikant, balde en opende krampachtig zijn met de dag fijner wordende vuistjes, honger lijdend, stikte wanhopig in zijn geschreeuw, alsof het een hint wilde geven dat het gevoerd moest worden, maar tevergeefs: de borst van mijn vrouw produceerde nu al voor de zoveelste dag geen melk.

Dus gaat schrijver Sasja het huis uit, op zoek naar een potje babyvoeding, wat het begin is van een knotsgekke en vooral ook bijzonder bevreemdende tocht langs groezelige cafés, uitgeleefde appartementen en helse hotelkamers. Een barman blijkt alles van hem te weten zonder dat Sasja hem ooit iets heeft verteld. In een en dezelfde paragraaf stortregent het en komt Sasja in een sneeuwbui terecht. Zinnen beginnen doorheen de tekst te reizen en personages vragen de schrijver of hij zijn boek geen andere wending kan geven. Ze willen er zelfs voor betalen.

Sasja’s zwerftocht is ook een reis doorheen de wereldliteratuur. De tekstexperimenten in Cocaïne doen aan Sternes Tristram Shandy denken. Sarah, geen man en geen vrouw, maar iemand die zich een stoel voelt en op zoek is naar degene die op zijn zitting wil plaatsnemen, zou door een hedendaagse Gogol bedacht kunnen zijn en op intellectueel en emotioneel vlak lijkt de Antwerpse Rus Ale…Lees verder

Onlangs in de steek gelaten door de liefde van zijn leven brengt de hoofdpersoon zijn dagen slenterend door Moskou door. Hij heeft niets anders dan zijn verbeelding die hem overeind houdt. De auteur (1963) is tevens hoofdpersonage en schrijft een verhaal dat daarna door elk personage wordt gecorrigeerd of afgebroken. Een verhaal in een verhaal, een commentaar op een commentaar. Absurdistisch, satirisch, duizelingwekkend. Hij sleurt je mee in een achtbaan van avonturen, fantasie en waanzin. Wat is waan, wat is werkelijkheid? Een Jeroen Bosch in woorden. Voor de geoefende literatuurliefhebber met een voorkeur voor absurdisme; voor liefhebbers van bijvoorbeeld Boelgakov, maar nog extremer. De schrijver groeide op in Wit-Rusland, waar hij niet kon en wilde publiceren, op zijn debuutroman 'Sergeant Bertrand' (1991)* na. Hij woont en werkt nu in België, waar hij doorbrak met 'Portret van een onbekend meisje' (2008)**.